Berichten

Berichten uit februari, 2015 weergeven

afgelopen

Afbeelding
En het logeeruitje sloten we af bij de Mac
En nu gaan we nog genieten van een lang vrij weekend thuis. De oor en keelpijn zakken gelukkig af bij Ruben alleen hoest hij nog flink en heeft hij erge buikpijnen van de antibiotica :-( we kijken het weekend nog even aan anders wordt het maandag weer een telefoontje naar umcg. 

toch genieten

Afbeelding
Ondanks de oor en keelontsteking genieten we volop van ons logeeruitje in IJsselmuiden

Kinderboerderij in kampen

Lisa met een babycavia

vakantie

Afbeelding
Ook niet leuk dan heb ik vakantie en dan heb ik dit... aldus Ruben. :-(
Vanochtend met goede moed richting ons logeeradres gereden.  Vrienden van ons zijn op vakantie en zo mochten wij (Ruben Lisa oma Gea tante Borg en ik) een paar dagen in hun huis. Op vakantie in IJsselmuiden. Hoe leuk.
Maar vanochtend stond Ruben al op met verhoging, oorpijn, hees... niet fit. Oh nee dachten we.Toch gewoon weg gegaan.  Einde van de middag Ijsselmuiden goed ingewijd met een bezoek aan de huisarts. Ruben was benauwd en had zo'n schorre hoest. Gelukkig konden we nog komen vlak voor 5 uur. En zo is onze vakantie uitgebreid met oor en keelontsteking + alweer een kuurtje augmentin.  En dat terwijl Ruben net een week is gestopt... grommel.
opnieuw gaan we met goede moed verder en hopelijk kunnen we onze 'vakantie' hier uitzitten ;-)

Hoera Lisa 6 jaar

Afbeelding
Afgelopen woensdag was het  6 jaar geleden dat we dit wondertje in onze armen mochten sluiten ♡
En nu is ze alweer zo'n grote dame! Met volle teugen heeft ze genoten van haar verjaardag. Woensdag is de dag begonnen met kadootjes en natuurlijk trakteren en feest op school.





smiddags huis vol visite en vrijdagmiddag werd dat eventjes dunnetjes overgedaan met klasgenootjes. Gelukkig hebben we van de kerk een super handige jeugdhonk en zo zaten we vrijdagmidag met 9 kids daar te knutselen. Zeer geslaagd :-)



en dit is was ze hebben gemaakt



Lisa is zo verwend met kadootjes. Ze heeft vooral knutselspulletjes gekregen :-) ze heeft genoeg voor weken lang.... En zo is onze mooie meid 6 geworden.




groot onderzoek 2015

Afbeelding
Oh ja zo zagen de gangen van het umcg eruit (Ruben leek het wel voor het eerst te zien..de druif)... oh ja zo was het ook alweer op afdeling L 1.... oh ja zo hard ging Ruben altijd op die fietsjes door de gangen.... oh ja :-)
Het was een poos geleden dat we in het umcg waren geweest.  Hebben wij geen problemen mee want het laat alleen maar zien hoe goed het met Ruben gaat.
Afgelopen woensdag had Ruben dus zijn jaarlijks grootonderzoek.  We merken dat Ruben ouder wordt en beseft wat het allemaal in gaat houden.  Hij zei dus al vantevoren geregeld dat hij niet naar het ziekenhuis wilde. Maar ja helaas geen keus.
Met een tas vol snoep speelgoed en goede moed vertokken we om 7:15 richting umcg. Mooi op tijd waren we op de afdeling.  Een bekende verpleegster hielp ons en al gauw voelde Ruben zich alweer thuis. Raar maar waar. ...
Gelukkig stond het vervelendste als eerste op het programma. .. bloedprikken.  En wat was onze kanjer dapper.  8 buisjes en geen traan. Zo knap!!

Na het bloedprik…

verdrietig

Ik denk dat alle moeders dat hebben... het allerbeste willen hebben voor je kind. Het is dan ook zo naar dat het soms zoveel moeite kost en de omgeving het niet merkt.
Bv spelen met vriendjes.  Het is heerlijk om te zien dat Lisa geregeld met en bij klasgenootjes speelt. "Mam ik wil graag bij.... spelen" en hup daar gaat ze. Geen moeite geen problemen.  Gewoon zoals het hoort. En dan heb ik thuis weer een verdrietig jongentje. Ik wil ook spelen met iemand... tja het zitten op speciaal onderwijs en ook nog ver weg maakt dat Ruben zijn klasgenootjes niet bij ons of Ruben bij hen kan spelen. En dat maakt me verdrietig...vooral om dat Ruben het zo leuk vindt om samen of bij iemand te spelen. Natuurlijk zijn er een paar vriendjes in de buurt en van de kerk. Maar die hebben vaak al iets anders want tja Ruben is niet altijd zichtbaar en klasgenootjes wel...
Ik weet ook dat ik van ouders niet kan verwachten dat ze altijd aan Ruben moeten denken...maar het maakt me gewoon zo verdriet…