family Visser

Dit zijn wij... de familie Visser. Papa (Theo), mama (Esther), Ruben (10) en Lisa (8).

Wij zijn een heel gewoon gezin maar toch ook een beetje bijzonder. Omdat Ruben taaislijmziekte heeft maken we soms hele leuke dingen mee en soms ook nare dingen.

In deze blog vind je onze leuke en minder leuke belevenissen.

vrijdag 19 september 2014

loena

Ze is alweer ruim een jaar bij ons. De kids zijn gek op haar. Helaas vindt ze andere niet bekende mensen en kinderen niet zo leuk. Maar Ruben en Lisa kunnen alles met haar doen.

Vriendjes ♡♥♡


En als er vriendjes of vriendinnetjes komen spelen mag ze in haar huisje. Het was even wennen voor haar maar nu is ze het helemaal gewend aan de bench.


maandag 15 september 2014

pech voor Lisa

En toen zaten we opeens een middag met ons meisje in het ziekenhuis.  Bij het ophalen van school wilde ze nog even stoer slingeren aan het nieuwe klimrek van school. En tja dat ging niet goed.  Ze viel en brak haar elleboog :-(
Het moest gezet worden, (aauuuuw) maar het rose gips was wel heel mooi ♥




woensdag 10 september 2014

grote jongen

Vandaag konden we de schoolfoto van Ruben bekijken en bestellen. Tjonge wat wordt onze jongen groot!! ♡♥♡ wat een kanjer hè

zaterdag 6 september 2014

soms....

Nog niet zolang geleden ontdekte ik op facebook een pagina 'lotje&co' een stichting voor gezinnen met een zorgintensief kind. Hele interessante verhalen en quots. En ja ik voel me daar wel thuis want hoe je 'het went of keert' ook wij zijn een gezin met een zorgintensief kind. Erkenning en herkenning is wat ik vind op deze facebookpagina.
Elk gezin heeft zijn eigen gevecht en zijn eigen manier om daarmee om te gaan. Maar soms...soms lijkt het wel alsof ik de enige ben ik er heel erg zat van is. Soms lijkt het alsof ik de enige ben die geen zin heeft in de dagelijkse terugkerende dingen. Soms lijkt het alsof de wereld alleen maar positieve dingen wil horen en op hun achterste benen gaat staan als iemand zegt dat het niet goed gaat.
Iemand noemde dat een leven met een zorgintensief kind lijkt op een rit in een emotionele achtbaan. En dat is wat het is....vaak sta je boven op een top en jubel je het uit, maar ook vaak hang je onderste boven of word je met een klap naar beneden gegooid. Dat zijn de mindere momenten die eigenlijk weinig mensen kunnen snappen. Want als ze dan je kindje rond zien huppelen (ogenschijnlijk gezond) dan heb je toch geen reden om zorgen te maken?! En zo heb je soms zo'n dag dat je dus onderste boven hangt... gelukkig gaan die ook wel weer voorbij ;-)