family Visser

Dit zijn wij... de familie Visser. Papa (Theo), mama (Esther), Ruben (10) en Lisa (8).

Wij zijn een heel gewoon gezin maar toch ook een beetje bijzonder. Omdat Ruben taaislijmziekte heeft maken we soms hele leuke dingen mee en soms ook nare dingen.

In deze blog vind je onze leuke en minder leuke belevenissen.

woensdag 23 januari 2013

6 jaar geleden

Deze week gaan mijn gedachten vaak terug naar 6 jaar geleden. Ik lag toen in het ziekenhuis te hopen dat de weeen zouden ophouden en de baby nog even wat langer in mijn buik zou blijven zitten. Halverwege deze week leek het er wel op, maar de inwendige echo liet toch zien dat ik ontsluiting had en ik moest blijven in het UMCG. Gelukkig had ik erg gezellige kamergenootjes en kwam er bezoek in overvloed. Zelfs toen ik op donderdagavond lag te puffen kwam de zuster om de hoek kijken en zei dat er iemand voor me was. Ja hoor laat maar binnen komen, ik puf wel verder :-)
Het werd een zware lange bevalling van 3 dagen en zelfs de dag voordat Ruben ter wereld kwam durfde dat arts me nog te vertellen dat het geen weeen waren wat ik voelde, maar 'gewoon' harde buiken. Ja ja... tsss! De verpleegkundige kwam en vroeg of ik misschien een paracetamolletje wilde. WAT? graag wat sterkers astublieft. Nadat mijn zus uit haar stekker ging op de avond voor de geboorte kreeg ik sterkere pijnstilling en inslaapers. Dokter; 'als u weer wakker wordt morgen zult u zien dat het allemaal rustig is in uw buik' Ha ha leuk grapje. Ik heb toen idd even geslapen maar 's nachts weer volop in de weeen. Om half 4 toch weer even kijken naar de ontsluiting en ja hoor toen had ik al 6cm. Het waren toch geen harde buiken geweest.... grapjassen.
Ruben lag uiteindelijk op zaterdagochtend 27 jan om 9:55 op mijn buik. Meters folie papier om hem heen en binnen een paar secondes was hij ook alweer van mijn buik, hup naar de arts. Gelukkig scoorde hij 2x een 9 op de APGAR score, dus no problems. Hij werd al wel snel naar de kinderafdeling gebracht en pas na een uur zagen we hem weer....
Tijdens de bevalling vroeg de verloskundige nog 'weten jullie wat het gaat worden?' en net een paar dagen daar voren hadden ze ons verteld dat het een meisje was (???) Dus toen Ruben geboren was zei ze; het is wel een heel raar meisje met een piemeltje hoor :-) Hahaha Tja zelfs in het UMCG hebben ze het niet altijd juist. Maar wat waren we blij met onze kleine kruimel van 1980 gram. Ons mini mensje. Vol overgave hebben we 4 weken heen en weer gereisd van huis en ziekenhuis en toen eindelijk mocht Ruben mee naar huis. Wat een feest!!!
En nu zondag vieren we alweer feest dat hij 6 jaar wordt! Wauw wat een geweldige en bijzondere jaren hebben we al met onze kabouter meegemaakt en we hopen en bidden dat er nog veeeeeeeeeeeeeeeeeleeeeeeeee jaren bij zullen komen.

                                                           Ruben een paar dagen oud
 

1 opmerking:

  1. Ӏt's actually a great and useful piece of information. I am glad that you shared this useful information with us. Please stay us up to date like this. Thank you for sharing.

    Here is my website :: Www.prweb.com

    BeantwoordenVerwijderen