family Visser

Dit zijn wij... de familie Visser. Papa (Theo), mama (Esther), Ruben (10) en Lisa (8).

Wij zijn een heel gewoon gezin maar toch ook een beetje bijzonder. Omdat Ruben taaislijmziekte heeft maken we soms hele leuke dingen mee en soms ook nare dingen.

In deze blog vind je onze leuke en minder leuke belevenissen.

maandag 28 januari 2013

genoten

Wat heeft onze kabouter genoten gisteren. Hij is enorm verwend met mega kado's. Een kleine foto impressie


 Ruben vindt het een super kado
 
 Zelfs een prachtige skelter kreeg Ruben

 Trotse jarige


 De kadootjes... tjonge wat is ie verwend he?!

De traktatie voor vanochtend op school

zondag 27 januari 2013

woensdag 23 januari 2013

6 jaar geleden

Deze week gaan mijn gedachten vaak terug naar 6 jaar geleden. Ik lag toen in het ziekenhuis te hopen dat de weeen zouden ophouden en de baby nog even wat langer in mijn buik zou blijven zitten. Halverwege deze week leek het er wel op, maar de inwendige echo liet toch zien dat ik ontsluiting had en ik moest blijven in het UMCG. Gelukkig had ik erg gezellige kamergenootjes en kwam er bezoek in overvloed. Zelfs toen ik op donderdagavond lag te puffen kwam de zuster om de hoek kijken en zei dat er iemand voor me was. Ja hoor laat maar binnen komen, ik puf wel verder :-)
Het werd een zware lange bevalling van 3 dagen en zelfs de dag voordat Ruben ter wereld kwam durfde dat arts me nog te vertellen dat het geen weeen waren wat ik voelde, maar 'gewoon' harde buiken. Ja ja... tsss! De verpleegkundige kwam en vroeg of ik misschien een paracetamolletje wilde. WAT? graag wat sterkers astublieft. Nadat mijn zus uit haar stekker ging op de avond voor de geboorte kreeg ik sterkere pijnstilling en inslaapers. Dokter; 'als u weer wakker wordt morgen zult u zien dat het allemaal rustig is in uw buik' Ha ha leuk grapje. Ik heb toen idd even geslapen maar 's nachts weer volop in de weeen. Om half 4 toch weer even kijken naar de ontsluiting en ja hoor toen had ik al 6cm. Het waren toch geen harde buiken geweest.... grapjassen.
Ruben lag uiteindelijk op zaterdagochtend 27 jan om 9:55 op mijn buik. Meters folie papier om hem heen en binnen een paar secondes was hij ook alweer van mijn buik, hup naar de arts. Gelukkig scoorde hij 2x een 9 op de APGAR score, dus no problems. Hij werd al wel snel naar de kinderafdeling gebracht en pas na een uur zagen we hem weer....
Tijdens de bevalling vroeg de verloskundige nog 'weten jullie wat het gaat worden?' en net een paar dagen daar voren hadden ze ons verteld dat het een meisje was (???) Dus toen Ruben geboren was zei ze; het is wel een heel raar meisje met een piemeltje hoor :-) Hahaha Tja zelfs in het UMCG hebben ze het niet altijd juist. Maar wat waren we blij met onze kleine kruimel van 1980 gram. Ons mini mensje. Vol overgave hebben we 4 weken heen en weer gereisd van huis en ziekenhuis en toen eindelijk mocht Ruben mee naar huis. Wat een feest!!!
En nu zondag vieren we alweer feest dat hij 6 jaar wordt! Wauw wat een geweldige en bijzondere jaren hebben we al met onze kabouter meegemaakt en we hopen en bidden dat er nog veeeeeeeeeeeeeeeeeleeeeeeeee jaren bij zullen komen.

                                                           Ruben een paar dagen oud
 

dinsdag 22 januari 2013

sneeuwpret

 

... en gisteren natuurlijk sneeuw pret. Geweldig om te zien hoe de kinderen genoten. Als sneeuwmannetjes kwamen ze weer binnen. Rode wangen en heel moe. Ook ontzettend goed om te zien dat onze kabouter groot wordt. Ruben deed alles zelf en absoluut niet kleinzerig. Lisa daarentegen moest nog veel geholpen worden. Zoals op de foto te zien is hebben Ruben, Lisa en papa genoten :-)
 
 

maandag 21 januari 2013

ijspret

 
Ook hier hebben we de schaatsen onder gebonden, euh alleen Ruben en Lisa dan. hahah. Papa heeft geen schaatsen meer en mama doet er niet meer aan mee ;-) al word ik wel jaloers als ik al die schaatsende mensen zie. Heerlijk! Gelukkig genieten onze kindjes er ook heel erg van. Ruben het meest... helemaal niet bang en kleinzerig. Super!!!
 

zaterdag 12 januari 2013

oorlog gebied

... zo lijkt het tegenwoordig bij ons thuis. Ik geniet wanneer het even stil is hier of wanneer er gezellig wordt gespeeld. Maar die momenten zijn helaas zelden. Iemand een tip voor de gevreesde broer-zus liefde? Het begint bij de eerste minuut dat ze elkaar zien 's ochtends. Ze gunnen elkaar niks en willen altijd hetzelfde wat de ander ook heeft/ doet. Ik voel me een politie agent maar deze agent raakt door haar geduld en creativiteit. Pfff!
Maar terwijl ik dit schrijf bedenk ik me opeens, wat een zegen dat dit een 'normaal' probleem is en dat ik niet de enige mama ben die dit gevoel kent. Dan was de situatie van gisteravond toch wel een hele andere. Ruben moet weer een nieuwe Mic Key (moet zowiezo elke 3 mnd maar nu zit deze ook nog niet lekker en het lipje is lam) Maar wat een drama. Ruben probeerde het heel hard maar was te angstig en kon zich er deze keer niet overheen zetten. Hysterisch was ie. Mama door het lint papa op hoogste paraatheid ... al met al niet leuk dus.
Morgen een nieuwe kans en dan maar tijdens de middag als iedereen wat meer energie heeft. Kijk deze situatie is hartverscheurend, geef mij dan maar een oorlogsgebied in huize Visser. :-)

maandag 7 januari 2013

stempel gedrukt

Vanmiddag zijn Theo en ik naar Accare geweest voor een advies gesprek nav de afgelopen onderzoeken bij Ruben. Ruben is eind vorige jaar 2x voor een spelmoment geweest, Theo en ik voor een uitgebreid gesprek en verder is er contact geweest met school. De insteek was om te kijken hoever Ruben was in zijn zelfstandigheid en de spelmomenten waren onderzoeken naar het autistisch spectrum.
Nou we hebben de 'jackpot' gewonnen hoor. En het stomme is dat wij het eigenlijk al best wel wisten maar nu deskundigen het vaststellen lijkt het gewoon opeens zoveel erger.
Ruben heeft naast zijn ontwikkelingsachterstand dus ADHD en PDD-NOS. Kunnen jullie het nog bijhouden welke stempels onze kabouter allemaal heeft?!? Nou wij bijna niet meer.
Op de terugweg werd het mij dan ook wel even teveel. Want tja... ook de schoolkeuze komt nu weer op wankel te staan. Febr hebben we een gesprek op school en dan gaan we proberen te beslissen wat er volgend seizoen gaat gebeuren. Stiekem weten we het al wel......
Gelukkig stond in het gesprek Ruben als eigen persoontje centraal en ook de orthopeed en psychiater prezen Ruben voor zijn vrolijk blij enthousiast en lief karakter. De psychiater noemde hem, tussen neus en lippen door, een blije ADHD-er ... en tja zo is het ook. Wat zijn we dankbaar voor ons klein grote stuiterbal! Maar wat zijn we ook verdrietig dat hij zoveel bijzondere dingen moet hebben.
Gelukkig gaat het lichamelijk momenteel goed! Niks niet ziek en dat is al heel wat als je het kwakkelweer bekijkt.
Voor nu veranderd er niet veel in Rubens leventje. Gewoon lekker verder in groep 2, genieten, spelen en stuiteren. Theo en ik proberen het weer een plekje te geven en dan gaan we 'vrolijk' verder met een hele diepe zucht!