family Visser

Dit zijn wij... de familie Visser. Papa (Theo), mama (Esther), Ruben (10) en Lisa (8).

Wij zijn een heel gewoon gezin maar toch ook een beetje bijzonder. Omdat Ruben taaislijmziekte heeft maken we soms hele leuke dingen mee en soms ook nare dingen.

In deze blog vind je onze leuke en minder leuke belevenissen.

woensdag 26 januari 2011

bevallingsverhalen

4 jaar geleden lag ik in het UMCG. Had ik al een nacht achter de rug vol weeen en had nu 4 cm ontsluiting. Maar ja de zwangerschap was nog maar 33,4 dagen oud en dus deden de artsen niks behalve een paracetamolletje en een warme deken. WAAA ik kon die dokter dat paracetamolletje in je weet wel duwen. Tssss ik lag te kramperen en er werd NIKS gedaan. Tuurlijk was het voor de baby (toen die tijd dachten we nog dat het een meisje was, hhihih) goed dat het nog even langer in mijn buik zou zitten, maar na meer dan 12 uur weeen en maar 4 cm verder was mama aan het einde van haar latijn. Afgelopen avond en nacht (4 jaar geleden natuurlijk) lagen we zelfs op de verloskamer en deze ochtend werd ik doodgewoon weer naar de afdeling gebracht. Vol in de weeen die niks deden. De dokter noemde het harde buiken, nouuuuu nu na een tweede bevalling weet ik heel goed dat ik gewoon weeen had. Maar goed, ik werd dus terug naar de afdeling gebracht. Mijn kamergenootjes (3 meiden ook zwanger en allemaal probleempjes) keken zeer veraasd dat ik terug kwam want die dachten dat het 'meisje' allang geboren was. Dus niet!! De hele dag heb ik op bed in foetushouding gelegen en maar puffen. Mijn overbuurtje vertelde later dat iedereen het zo met mij te doen had. Ik heb helemaal niks van mijn omgeving gemerkt. Tegen de avond waren mijn man, zus en moeder er even. Mijn zus is toen uit haar vel gesprongen (ja wel bij de receptie bali hoor, ik heb er niks van gemerkt, ttssss gelukkig maar) want hoe konden ze haar 'kleine zusje' zo laten lijden. Al met al kwam toen ome dokter langs en legde uit alles haar fijn uit (had ik wat aan....) Er werd besloten dat ik morfine kreeg (eindelijk) en eventueel een slaaptablet) Eindelijk doezelde ik rond 11 uur in een slaap. Mijn man werd naar huis gestuurd en het zou de volgende ochtend allemaal wel rustig zijn werd ons verteld. Maar ik werd rond 1 uur weer wakker, au au au... de weeen waren NIET weg. Dus aan de bel... sjaggie zuster kwam langs en gaf me uiteindelijk een inslaper. Ja ja die deed dus niks. Dus nummer 2 werd naar binnen gewerkt... uiteindleijk rond 4 uur kwam ome dokter. "Ohh heb je nog weeen? Nee dat had ik niet verwacht!" En ja hoor toen had ik 6 cm ontsluiting en toen moest de bevalling wel door zetten. Ik mocht mijn man bellen. Sjaggie zuster "je moet niet huilen hoor" Tsss hoe ongevoelig! Tuurlijk was ik in tranen. Ik was kapot, moe en zeer bang. Hoe moest ik de bevalling doen?? zo in deze toestand. Theo sprong natuurlijk gelijk in de auto en rond half 6 lagen we weer op de verloskamer. Rond 8 uur had ik bijna 10 cm ontsluiting, maar ja vanwege wisseling van artsen en verpleegkundigen mocht ik mooi de weeen blijven opvangen en werden mijn vliezen nog niet gebroken. Rond 9 uur eindelijk mevrouw verloskundige kwam binnen, brak mijn vliezen en ja hoor 10 cm ontsluiting. Ik mocht persen. Tsss 45 min geperst en EINDELIJK (met een knip, hoe is het mogelijk met zo'n klein ventje) kwam daar ons 'meisje' hihihi een mooi klein ventje!!! Gelijk allemaal foliepapier rondom Ruben en in het kleine kamertje naast de verloskamer stonden allemaal artsen en verpleegkundigen te wachten op Ruben. Gelukkig scoorde Ruben 2x 9! En dat voor een mannetje van 1940 gram. We mochten even zwaaien en daar ging ons mannetje. Naar de kinderafdeling! Daar lag ik. Kapot maar zeer gelukkig. Voor de bevalling was ik overtuigd dat ik na de bevalling wilde douchen. Hhaha leuk grapje. Ik werd gehecht en lekker op bed gewassen. Pas na 1,5 uur zijn we naar boven gebracht. Konden we eindelijk ons mooie ZOON bewonderen. Was een prachtig ventje. Daar had ik wel 3 dagen bevalling voor over.....

9 opmerkingen:

  1. gefeliciteerd met Ruben!! Leuk om t verhaal te lezenzo, jammer dat het zo is gegaan, met veel pijn etc. Bedoel je overigens niet 33.4 weken ipv dagen? Lijkt me wel erg kort nl...;)

    xxx Tamara

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Tjeetje wat een verhaal. Was er niets wat ze deden vanwege de korte zwangerschap? Weeenremmers? Longrijping? Gossie wat heb ik t makkelijk gehad met mn keizersnede bij 35 weken....
    Maar wel gefeliciteerd met je zoon natuurlijk!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. @ Petra; jaik had een paar dagen ervoor al weeenremmers gehad en prikken voor de longrijping. Dus die stadium was ik toen al voorbij. Maar achteraf gezien vindt ik het ook bizar hoor hoe het is gegaan. Maar goed ik heb het overleeft :-)
    @ Tamara: ja inderdaad 33,4 weken, hihih anders was het wel heel kort, onmogelijk :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Van harte gefeliciteerd met de verjaardag van Ruben, hieper de piep HOERA!!

    Wat een bevalling zeg, petje af of moeders. Wat zal je het zwaar hebben gehad. Gelukkig vergeten dames snel al het leed want anders had jullie mooie dochter er wellicht nooit gekomen.

    Groetjes, Els

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Van harte met Ruben!! Drie dagen bevallen....wat een verhaal en je ging "gewoon" ook voor een 2e keer, petje af!!

    Grts, Kitty

    BeantwoordenVerwijderen
  6. weet je nog wel dat je mij hebt weggestuurd, dag voor jou bevalling.

    Je vader, die ondanks dat nog veel van jou houdt

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wow, wat een verhaal...! Moesten jullie lang in het ziekenhuis blijven met Ruben? Levi had een hele lage apgar score omdat ie vruchtwater had binnen gekregen, lag eerst op de IC en we konden na 5 dagen naar huis. Pfffooe, als ik aan de weeen terug denk word ik niet vrolijk! Wat vliegt de tijd he? Liefs Lydia

    BeantwoordenVerwijderen
  8. @ Lydia; ja joh Ruben lag in totaal 4 weken in het zeikenhuis. Was veel te klein, kon zijn temp niet houden, zijn ontlasting kwam pas na 5 dagen, daarom ook nog aan het infuus gelegen. Was heel geel kwam een dag onder de blauwe lamp en het duurde heel lang voordat hij zelf een flesje leeg kon drinken. Dus dik 4 weken heen en weer gereist van ziekenhuis en huis (en dat in je kraamweken, bleh) Maar joh bij jullie was et ook niet leuk IC?

    BeantwoordenVerwijderen