family Visser

Dit zijn wij... de familie Visser. Papa (Theo), mama (Esther), Ruben (10) en Lisa (8).

Wij zijn een heel gewoon gezin maar toch ook een beetje bijzonder. Omdat Ruben taaislijmziekte heeft maken we soms hele leuke dingen mee en soms ook nare dingen.

In deze blog vind je onze leuke en minder leuke belevenissen.

zondag 30 januari 2011

Mic Key

voor de mensen die niet weten hoe een Mic Key eruit ziet.... dit is het!! Donderdag krijgt Ruben zo'n Mic Key!! Woensdag het groot onderzoek en dus nu witte emmertjes vullen :-(

donderdag 27 januari 2011

BIRTHDAY BOY

een geweldige drukke dag was het vandaag, maar wat heeft onze kabouter genoten!!!

woensdag 26 januari 2011

bevallingsverhalen

4 jaar geleden lag ik in het UMCG. Had ik al een nacht achter de rug vol weeen en had nu 4 cm ontsluiting. Maar ja de zwangerschap was nog maar 33,4 dagen oud en dus deden de artsen niks behalve een paracetamolletje en een warme deken. WAAA ik kon die dokter dat paracetamolletje in je weet wel duwen. Tssss ik lag te kramperen en er werd NIKS gedaan. Tuurlijk was het voor de baby (toen die tijd dachten we nog dat het een meisje was, hhihih) goed dat het nog even langer in mijn buik zou zitten, maar na meer dan 12 uur weeen en maar 4 cm verder was mama aan het einde van haar latijn. Afgelopen avond en nacht (4 jaar geleden natuurlijk) lagen we zelfs op de verloskamer en deze ochtend werd ik doodgewoon weer naar de afdeling gebracht. Vol in de weeen die niks deden. De dokter noemde het harde buiken, nouuuuu nu na een tweede bevalling weet ik heel goed dat ik gewoon weeen had. Maar goed, ik werd dus terug naar de afdeling gebracht. Mijn kamergenootjes (3 meiden ook zwanger en allemaal probleempjes) keken zeer veraasd dat ik terug kwam want die dachten dat het 'meisje' allang geboren was. Dus niet!! De hele dag heb ik op bed in foetushouding gelegen en maar puffen. Mijn overbuurtje vertelde later dat iedereen het zo met mij te doen had. Ik heb helemaal niks van mijn omgeving gemerkt. Tegen de avond waren mijn man, zus en moeder er even. Mijn zus is toen uit haar vel gesprongen (ja wel bij de receptie bali hoor, ik heb er niks van gemerkt, ttssss gelukkig maar) want hoe konden ze haar 'kleine zusje' zo laten lijden. Al met al kwam toen ome dokter langs en legde uit alles haar fijn uit (had ik wat aan....) Er werd besloten dat ik morfine kreeg (eindelijk) en eventueel een slaaptablet) Eindelijk doezelde ik rond 11 uur in een slaap. Mijn man werd naar huis gestuurd en het zou de volgende ochtend allemaal wel rustig zijn werd ons verteld. Maar ik werd rond 1 uur weer wakker, au au au... de weeen waren NIET weg. Dus aan de bel... sjaggie zuster kwam langs en gaf me uiteindelijk een inslaper. Ja ja die deed dus niks. Dus nummer 2 werd naar binnen gewerkt... uiteindleijk rond 4 uur kwam ome dokter. "Ohh heb je nog weeen? Nee dat had ik niet verwacht!" En ja hoor toen had ik 6 cm ontsluiting en toen moest de bevalling wel door zetten. Ik mocht mijn man bellen. Sjaggie zuster "je moet niet huilen hoor" Tsss hoe ongevoelig! Tuurlijk was ik in tranen. Ik was kapot, moe en zeer bang. Hoe moest ik de bevalling doen?? zo in deze toestand. Theo sprong natuurlijk gelijk in de auto en rond half 6 lagen we weer op de verloskamer. Rond 8 uur had ik bijna 10 cm ontsluiting, maar ja vanwege wisseling van artsen en verpleegkundigen mocht ik mooi de weeen blijven opvangen en werden mijn vliezen nog niet gebroken. Rond 9 uur eindelijk mevrouw verloskundige kwam binnen, brak mijn vliezen en ja hoor 10 cm ontsluiting. Ik mocht persen. Tsss 45 min geperst en EINDELIJK (met een knip, hoe is het mogelijk met zo'n klein ventje) kwam daar ons 'meisje' hihihi een mooi klein ventje!!! Gelijk allemaal foliepapier rondom Ruben en in het kleine kamertje naast de verloskamer stonden allemaal artsen en verpleegkundigen te wachten op Ruben. Gelukkig scoorde Ruben 2x 9! En dat voor een mannetje van 1940 gram. We mochten even zwaaien en daar ging ons mannetje. Naar de kinderafdeling! Daar lag ik. Kapot maar zeer gelukkig. Voor de bevalling was ik overtuigd dat ik na de bevalling wilde douchen. Hhaha leuk grapje. Ik werd gehecht en lekker op bed gewassen. Pas na 1,5 uur zijn we naar boven gebracht. Konden we eindelijk ons mooie ZOON bewonderen. Was een prachtig ventje. Daar had ik wel 3 dagen bevalling voor over.....

woensdag 19 januari 2011

bijna saai :-)

Het is bijna saai hier :-) Het gaat nl helemaal prima hier in huize Visser. Geen hectische dingen, geen zieke kinderen dus niks bijzonders. Vandaar dat er een poosje geen berichtje is geplaats op de blog. Heerlijk he?! Volgende week wordt onze Ruben alweer 4 jaar. ONGELOOFLIJK. Waar zijn die 4 jaar gebleven???? Woensdag mag Ruben het op het medisch kinderdagverblijf vieren en donderdag, zijn verjaardag, blijft hij lekker een dagje thuis. De week erop staat wel in teken van het UMCG. Groot onderzoek en het plaatsen van de Mic Key Button. Spannend. Theo en ik keken laatst even op het internet naar plaatjes en filmpjes van de button. Toen moesten we wel even slikken hoor. Brr vooral het wisselen en schoonmaken lijkt ons erg spannend. Gelukkig mag het ook in het ziekenhuis. Maar we weten, alles went... hoe raar dat klinkt het is echt waar. Hier nog een foto van Ruben een paar dagen oud.... tsss wie heeft het er over dat Ruben niet goed groeit, hihih Bij de geboorte woog onze kabouter 1940 gram en viel in totaal tot 1850 gram af. En nu is ie dik 15 kilo,dussseee geen gezeur meer ;-)

woensdag 5 januari 2011

klein updatetje

Vanochtend weer in het UMCG doorgebracht. Kno controle en dieetiste afspraak. Het was weer meer wachten dan afspraken tijd, maar goed het zij zo. Rubens oren zien er rustig uit. Buisjes zijn er uit, maar omdat ook zijn gehoor veel beter is dan de vorige keer hoeft er momenteel ook geen nieuwe buisjes geplaatst worden. Ruben heeft natuurlijk ook een onderhouds ab kuur en we hebben zo het vermoeden dat dat ook de oorontstekingen weg houdt. De dieetiste was op zich ook tevreden. Ruben was helaas wel wat afgevallen (we zijn nl gestopt met de sondevoeding tussen de middag) Maar zijn eet gedrag is zoveel beter. Hij heeft er veel vaker zin in en vertoond weinig negatief gedrag tov het eten. (denk niet dat hij nu mega veel eet, een paar stukjes is al heeeeeeeel wat!) Ook gaat het poepen veel beter (lang leve de laxeermiddel) en alles bij alles gaan we zo nu even verder. 2 febr is weer het groot onderzoek en dus dan kijken we verder. 3 febr krijgt Ruben zijn mickey button en dan hopen we weer even een tijdje niet naar het UMCG te moeten.