family Visser

Dit zijn wij... de familie Visser. Papa (Theo), mama (Esther), Ruben (10) en Lisa (8).

Wij zijn een heel gewoon gezin maar toch ook een beetje bijzonder. Omdat Ruben taaislijmziekte heeft maken we soms hele leuke dingen mee en soms ook nare dingen.

In deze blog vind je onze leuke en minder leuke belevenissen.

donderdag 28 mei 2009

update

Ondertussen zijn we alweer dik 1,5 week verder. Ruben doet het super. Er is niet veel veranderd wat Ruben betreft. Hij eet volgens ons wel beter (behalve zijn 'nutrix' drinken... helaas) praten doet hij nog steeds niet en hij is nog steeds de ondeugende ondernemende peuter als van tevoren :-) We zijn erg benieuwd hoe het verder zal gaan. Hopelijk gaat hij nu hard groeien en zal hij toch voor de kerst gaan praten... In ons nieuw huisje is al wel heel veel veranderd. We zijn druk bezig. Maar er moet dan ook HEEL VEEL gebeuren. Het lastigste vind ik om alles door te laten gaan. Verven, maar ook gewoon het huishouden en verzorgen van de kindertjes. Ik zal blij zijn als we straks lekker in ons nieuw huisje zullen zitten. Nog even flink doorpakken....

woensdag 20 mei 2009

achter de rug...

Zo... dat is achter de rug. Maandag heeft Ruben eindelijk zijn buisjes gekregen. Zijn neusamandel is eruit en ze hebben gelijk een longkweek gedaan. Het ging super goed!! Theo ging met onze kabouter mee en halverwege de ochtend kon ik komen. Ruben was enorm dapper en piepte helemaal niet. Na de operatie was het even onwennig voor hem. Hij was helemaal beduusd. Na ongeveer 1,5 uur zat hij weer heerlijk te spelen en at & dronk zoals gewoonlijk. Dus tja... dat nachtje overblijven in het UMCG vonden wij (en gelukkig de arts) niet echt nodig. En dus waren Theo en Ruben aan het einde van de middag gewoon weer thuis. Heerlijk. En nu? ... het lijkt alsof er niks is gebeurd. Ruben doet het prima en lijkt nergens last van te hebben. Gelukkig.... Gisteren hebben we ook de sleutel van ons nieuw huisje gekregen!!!! Dus we kunnen starten met het klussen... Allemaal al leuke ideeen bedacht, maar nu moet het dus nog uitgevoerd worden. Spannend!!

zaterdag 16 mei 2009

donderdag 14 mei 2009

HUIS GEKOCHT

JAAAA we hebben een plekje. Gisteren is "de kogel door de kerk" gegaan. We hebben een huis gekocht in Appingedam. Hopelijk hebben we snel de sleutel want ALLES moet gedaan worden, alle deuren, kozijnen, muren enz enz moeten geverfd en behangd worden. Dus haal de verf- & klus kleren maar uit de kast en kom maar richting Appingedam.... (1 juli moeten we nl al over zijn) :-) Gisteren ook met Ruben naar het UMCG geweest voor de voorbereidingen van de operatie van as maandag. Hij krijgt buisjes, zijn neusamandel wordt eruit gehaald en gelijk ook een longkweek. Ook al is het een 'standaard operatie', ik vind het wel heeeeeeeeeeeel spannend. Theo gaat met hem mee en blijft ook bij hem slapen. Lisa en ik gaan dan even s'middags bij onze kabouter kijken. We hopen zo dat hij gaat opknappen met de buisjes...

vrijdag 8 mei 2009

"mijn thuis altijd bij mij"

Ik heb gemerkt, de afgelopen dagen, dat veel mensen het niet goed aankunnen als ik een "frusti-mail" schrijf. Allemaal bezorgde en belerende mailtjes, berichtjes en telefoontjes. Ik snapte dat niet helemaal. Iedereen is toch wel eens enorm gefrustreerd over iets??? Tja misschien schrijven zij dan geen blog en dus horen en zien de mensen het niet. Maar ja, volgens mij is het niet erg om zo nu en dan eens boos en gefrustreerd te zijn. Dat wil niet zeggen dat ik het allemaal zwart zie hoor. Absoluut niet. Er is vaak altijd hoop... Ook nu weer :-) Ruben knapt door de ab kuur gelukkig op. Hij eet en drinkt weer redelijk en is goed te spreken (en enorm ondeugend) We hadden een tip van de dieetiste om Ruben 2x daags een warme maaltijd te geven, omdat hij geen brood wil. En dus krijgt meneer gewoon 2x warm eten. En hij pikt het ook nog ;-) Gisteravond lag ik in bed en toen gingen mijn gedachten terug naar lang lang geleden (haha) Ik woonde en werkte toen in Afrika. Ik heb daar een poos gewoond om ontwikkelingswerk te doen vanuit mijn geloofsovertuiging (anderen noemen het ook wel zendigswerk, hihih) Ik had toen altijd de gedachte "als ik een man en kinderen mag krijgen.... dan heb ik gewoon altijd mijn thuis bij mij. Waar ik ook ben, wat ik ook doe en waar ik ook woon!!" En zie nu..... een man en 2 mooie kinders. Dus in welk huisje we ook terecht komen (er zijn trouwens weer wat perspectieven) mij thuis is er in elk geval al :-)

woensdag 6 mei 2009

AARRGGHHHHHH

Vanochtend met Ruben weer voor controle naar het UMCG geweest. Ruben blijft maar kwakkelen. Zijn oren zitten hem flink dwars... alle hoop is eigenlijk nu op 18 mei gezet. Dan krijgt hij EINDELIJK buisjes. Hopelijk gaat hij daarna groeien & praten. Want beide dingen zijn niet aanwezig of nauwelijks!!! De arst was ook niet zo tervreden over ons klein mannetje. :-( Hij heeft nu een ab kuur tot volgende week gekregen, dan de operatie (buisjes, neusamandel eruit en een longkweek) en dan weer preventief een kuur. Fingers crossed... als zijn groei niet daarna omhoog gaat staat de sonde toch weer om het hoekje te gluren. Ik baal er zo van. We steken zoveel tijd en energie aan het geven van eten. Maar lijkt bijna niks te helpen. Natuurlijk weet ik wel dat een paar honderd gram groeien al super is, maar dat hij door 2 weekjes ziek zijn die paar honderd weer kwijt is BAAL ik zo van!!!!!!!!!!!!!!! En dan nog dat stomme huis. Het is wonderbaarlijk gegaan hoe snel we ons huis hebben kunnen verkopen. Super! de woningstichting van Appingedam heeft ons vanaf febr het gevoel gegeven dat we in aanmerking komen voor de urgentie lijst voor het krijgen van een huurwoning. Ik heb zelfs rondom de verkoop nog een paar keer gebeld van wat de mogelijkheden waren en telkens werd er gezegd "we doen ons best" En nu het puntje bij paaltje komt zeggen ze gewoon doodleuk dat Krewerd niet in hun urgentie beleid valt. WAAATTTT???? Ik doe zo mijn best, maar ik krijg geen elke ingang. Dat ons kindje ziek is en dat we daarom terug moeten naar Appingedam (dichter bij hulp; vrienden en familie) maakt hun blijkbaar niks uit. Ik kan echt hoog en laag springen, ze zeggen gewoon doodleuk dat het buiten hun urgentielijst is en dat we de gewone wachttijd (aantal jaar) hebben. En dus staan we dus over een paar weken op straat.... met 2 kleine kindertjes, waarvan 1 in bijzonder situaties nog moeilijker gaat eten. Ik zie ons echt in juli in het ziekenhuis zitten met Ruben aan de sonde als het zo door gaat. Op dit moment? IK HEB HET HELEMAAL gehad en vraag me af wanneer het weer mee gaat zitten. Bah...